Teraz przyszła kolej na rock’n'rollową piosenkę. W tym przedsięwzięciu wziął udział już cały zespół z wyjątkiem Veddera. Muzycy zajęli się przeróbką klasyka Billy’ego Halleya “Rock Around The Clock”, twórczo zmieniając jej tekst. Na wokalu Stone Gossard. Całość można usłyszeć tutaj.

Aktualizacja: Z jakichś powodów piosenka została usunięta z serwera, a informacje o niej zniknęły z oficjalnej strony zespołu.

Gossard tak mówi o pomyśle nagrania “Rock Around Barack”:

“To jest numer, o którym myślałem od pewnego czasu. “Rock Around The Clock” był pierwszym mainstreamowym rock’n'rollowym przebojem, w 1955 roku, i miał duży wpływ na przemianę Amerykańskiej muzyki. W tamtych czasach rock, rhythm’n'blues były grane tylko w czarnych rozgłośniach. Absolutnie nie jestem ekspertem od historii rock’n'rolla, ale to było duże wydarzenie. Rytm muzyki rockowej i jej energia były tak powalające, że tradycyjne bariery rasowe i kulturowe zostały przełamane z dużym hukiem. Oto więc nowa energia i przełamanie kulturowych barier: Barack Around The Clock!”

Pełny skład zespołu, który brał udział w nagraniu:
Bębny: Matt Cameron
Bas: Jeff Ament
Klawisze: Boom Gaspar
Gitara: Mike McCready
Wokal i gitara rytmiczna: Stone Gossard
Chórki: Barrett Jones

Nagrał: Floyd Reitsma w Avast Classic
Zmiksował: Barrett Jones, u siebie w domu.
Całość opłacona przez Stone’a.

Rozmowa będzie dotyczyła nieuleczalnej choroby Leśniowskiego-Crohna, na którą cierpi McCready i miliony osób na całym świecie. Gospodarzem spotkania będzie Rick Turner, który przekaże gitarzyście Pearl Jam pytania od internautów. Żeby wziąć swoisty udział w tym spotkaniu trzeba się zarejestrować na stronie: HealthTalk.com/MIKE.

Rozmowa odbędzie się dzisiaj o godzinie 16:00 czasu seattlowskiego – w Polsce będzie to już 10. października, godzina po północy.

Aktualizacja: zapis rozmowy w mp3

Zawartość tegorocznego krążka wygląda tak: „Love Reign O’er Me”, cover piosenki The Who — strona A; „Rockin’ In The Free World”, cover piosenki Neila Younga, wykonany wspólnie z Bono i The Edgem z U2, z koncertu w Melbourne — strona B.

Pierwsza piosenka powstała z myślą o ścieżce dźwiękowej do filmu „Reign Over Me” — pisaliśmy o tym zupełnie niedawno. Produkcją zajął się „stary znajomy” zespołu — Brendan O’Brien (to najprawdopodobniej on gra na pianinie w tym utworze).
Kawałka można posłuchać korzystając z odtwarzacza poniżej:

powered by ODEO

Piosenka, mimo iż pojawi się w filmie nie znajdzie się sa płycie z soundtrackiem (o ile ta w ogóle się pojawi). Ten dość dziwny zabieg stał się ostatnio normą — podobna historia miała miejsce w przypadku piosenki Chrisa Cornella do najnowszego filmu o przygodach Jamesa Bonda. Cóż, tym większa radość dla członków fanklubu — nagranie będzie bardziej „elitarne”.

O zawartości strony B, czyli o „Rockin’ In The Free World” zagranym wspólnie z członkami U2, też już pisaliśmy. Członkowie obu zespołów wykonali ten utwór dwukrotnie w tym roku — na krążek trafi wersja z koncertu w Melbourne, który odbył się pod szyldem „Make Poverty History”. Tekst piosenki został zresztą przez muzyków zmieniony z myślą o tej akcji. Obejrzyjcie i posłuchajcie sami:

Single mają trafić w ręce fanów w lutym.

Przez to, że koncert odbył się w tak szczególny dzień jego oprawa równiż była szczególna. Tak to wspomina Mike McCready: „Tak, to był pamiętny koncert, choć nie pamiętam, gdzie się odbył. Nie pamiętam kto, chyba ktoś z agencji koncertowej, powiedział, że tutaj święto zmarłych to jest coś o wiele poważniejszego niż Halloween w Stanach i że były nawet głosy, żeby koncertu nie organizować. Muszę przyznać, było to dla nas kompletne zaskoczenie. Nie wiedzieliśmy, co zrobić, chcieliśmy grać, bo nigdy wcześniej nie graliśmy w Polsce, a inny termin nie wchodził w rachubę. Z drugiej strony nie chcieliśmy obrażać niczyich uczuć. Ktoś rzucił pomysł, żeby zacząć przy świecach. Bardzo nam się to spodobało. Potem zrobił się z tego prawdziwy rockowy koncert. Widać było, że publiczność zna naszą muzykę i świetnie reaguje — to zawsze jest niewiadoma w miejscach, w których gra się po raz pierwszy.”

Przypomnijmy jak to wszystko przebiegało: przed Pearl Jam wystąpiła inna grupa z Seattle — The Fastbacks. Ich występ nie był najlepiej przyjęty. Publiczność najbardziej zniechęciło to, że Fastbacks grali aż godzinę, w dodatku każdy kolejny utwór zapowiadając jako ostatni. Nic więc dziwnego, że fani byli coraz bardziej zniecierpliwieni.

Pearl Jam rozpoczął, tak jak wspominał Mike McCready, przy zapalonych świecach. Najpierw intro — dźwięki przypominające eksperyment Jacka Ironsa z „Yield”, czyli •. Wraz z ostatnimi nutami prologu na scenie pojawili się muzycy. Pierwszym utworem zagranym na żywo w Polsce był „Long Road”. Po nim — kanonada szybkich kawałków przerwana wolniejszym „Red Mosquito” — przed tym utworem pierwszy raz przemówił Ed. Przywitał się i poprosił o uważanie na siebie. „Even Flow” został przedstawiony jako „The Little Piece Of White Trash Paper That Cut”. Tuż przed rozpoczęciem bisu Vedder określił polską publiczność mianem „bad ass motherfuckers”, czyli, tłumacząc z amerykańskiego slangu, jako bardzo miłą i gościnną. Po podziękowaniach zabrzmiał „Who You Are”. Potem „Black”, a po nim Vedder zapowiedział utwór nagrany w towarzystwie Young Neil’a, czyli „I Got Shit”. Pełen emocji bis skończył się na „Smile”. „Myślę, że pożegnamy się najradośniejszą piosenką jaką znamy, którą zagraliśmy tylko kilka razy, ale mam nadzieję, że zagramy dobrze” — żegnał się Vedder — „W jej tekście jest fragment „Już za wami tęsknimy” i tak będziemy się czuli, chcielibyśmy was zabrać ze sobą… Bez wątpienia wrócimy… Na pewno…”. Nie był to jednak koniec wieczoru: po krótkiej przerwie zespół wrócił na scenę. „To jest na dobranoc” — Ed przemówił raz jeszcze zapowiadając „Indifference”. Na tej balladzie koncert się zakończył. Koncert, który zapadł w pamięć tysiącom fanów, oraz samemu zespołowi.

Set: „Long Road”, „Last Exit”, „Animal”, „Hail, Hail”, „Go”, „Red Mosquito”, „In My Tree”, „Corduroy”, „Better Man”/”Save It For Later” (The English Beat), „Lukin”, „Mankind”, „Off He Goes”, „Even Flow”, „Daughter”/”Androgynous Mind” (Sonic Youth), „Jeremy”, „Museum Song”/”Sometimes”, „Rearviewmirror”, „Immortality”, „Alive”
Bis: „Who You Are”, „Black”, „I Got Shit”, „State of Love And Trust”, „Present Tense”, „Smile”
Bis 2: „Indifference”

W dalszej części newsa nagrania oraz kilka wyjaśnien i ciekawostek związanych z koncertem (m.in. wspomnienia Stone’a Gossarda i Jeffa Amenta z pobytu w Warszawie).

„Museum Song” (pojawia się przed „Sometimes”) to utwór ze ścieżki dźwiękowej do jakiegoś serialu z lat 80, zatytułowanego „Barnum”. Nie udało nam się ustalić kto jest pierwotnym wykonawcą. Zresztą trudno to coś nawet nazwać piosenką — to raczej żartobliwy popis strzelania słowami jak z karabinu. A te słowa (fragment wypowiedziany przez Veddera w Warszawie) prezentują się następująco:

„Quite a lotta
Roman terra cotta
Livin’ lava from the flanks of Etna
Statuary
Ride a dromedary
See the Temple tumble and the Red Sea part. McNamara’s band
The fattest lady in the land
A pickled prehistoric hand
A strand of Pocahontas’ hair
Crow and Sioux
Who’re going to
Be showing you
Some rowing through
A model of the rapids on the Delaware.”

Wcześniej wspomniałem, że koncert zapadł w pamieci zespołowi — niestety nie dla wszystkich były to wspomnienia pozytywne. Stone Gossard narzekał: „Myślę, że koncert u was uznał za wyjątkowy cały zespół z wyjątkiem mnie, bo akurat wtedy źle się czułem. Ale to nie ma znaczenia. Pamiętam jak Ed mówił: „Świetnie, to mi się podoba”. Jeśli miał takie odczucia — a to on najwięcej daje z siebie na scenie nie ważne, czy ja się dobrze bawiłem, czy nie. Ludzie reagują na Eda, bo bez wątpienia to on jest w samym centrum.”

Tak jak powiedział Stone — reszta zespołu miała odczucia zupełnie inne. Jeff Ament: „Sądzę, że głównym powodem tego, że zagraliśmy u was wtedy (w 2000 roku — przyp. red.) aż dwa razy, było wspaniałe przyjęcie, z jakim spotkaliśmy się podczas pierwszego występu kilka lat temu w Warszawie. Naprawdę niesamowity był sposób w jaki publika reagowała na naszą muzykę, była w tym jakaś nowa, świeża jakość. Byliśmy więc naprawdę podekscytowani myślą o ponownym koncercie w Polsce.” Ciśnie się na usta zgryźliwa uwaga: szkoda, że nie ekscytowało ich to w roku 2006.

Nie niszczmy nastroju — najwyższa pora przejść do najistotniejszej części, czyli do nagrań z omawianego koncertu:

Życzymy miłego słuchania i spokojnych świąt.

Owa kapela była „projektem ubocznym” gitarzysty Pearl Jam, Mike’a McCready’ego. Inni członkowie zespołu to też nielada nazwiska: na basie grał John „Baker” Saunders (Lamont Cranston Band), na perkusji — Barrett Martin (Screaming Trees), śpiewał natomiast Layne Staley z Alice In Chains. Gościnnie w składzie pojawiali się Mark Lanegan (wokal, Screaming Trees) oraz Nalgas Sin Carne (saksofon, Critters Buggin’) — ten drugi wziął m.in. udział w koncercie, który Wam przedstawiamy.

Koncert ów odbył się 12. października 1994 roku w klubie Crocodile Cafe w Seattle. Był to pierwszy publiczny występ zespołu: niektóre piosenki nie miały jeszcze tekstów (stąd wersje instrumentalne), część z nich była „nieobrobiona”, a kapela nie miała jeszcze ostatecznej nazwy — wtedy nazywali się The Gacy Bunch. Koncert nie należał też do najdłuższych: trwał niecałe pięćdziesiąt minut. Ale działo się sporo, np. w czasie „Voodoo Chile” Mike rozwalił swoją gitarę.

Oto cała setlista:
„Wake Up” (instrumentalnie), „I Don’t Know Anything”, „River Of Deceit”, „Third Stone From The Sun” (Jimi Hendrix)/”November Hotel”, „Artificial Red”/”Lifeless Dead”, „Voodoo Chile” (Jimi Hendrix)

Kapelą supportującą Mad Season był Sybil Vane — jazzowy band, w którym na basie grał nie kto inny jak Stone Gossard. Innym członkiem tego zespołu był Nalgas Sin Carne — wspomniany wcześniej saksofonista Mad Season. W występie Sybil Vane wziął udział i McCready pomagając kolegom wykonać kawałek „Running With The Devil” z repertuaru Van Halen.

Dobra, przejdźmy do meritum! Koncertu można posłuchać przy pomocy odtwarzacza zamieszczonego poniżej, bądź otwierając ten plik w Winampie. Pliki mp3, FLAC i Ogg Vorbis są dostępne do ściągnięcia na tej stronie.

Zachęcamy do wypowiadania się na forum — dajcie nam znać czy podoba się Wam taki sposób udostępniania koncertów, co byście ewentualnie zmienili i co chcielibyście jeszcze usłyszeć.

W sieci można znaleźć pliki mp3 z niedawnych koncertów w Seattle (ot, choćby na www.pearljamonline.it). Z naszej strony możecie pobrać mp3pro: Blood, You Are i All Or None wykonane 5. grudnia w klubie Showbox.